سرلشکر خلبان عباس دوران
 30تیر سالروز شهادت سرلشکرخلبان |
|
| محل تولد | شیراز |
| تاریخ تولد | ۲۰ مهر ۱۳۲۹ |
| محل مرگ | بغداد، عراق |
| تاریخ مرگ | ۳۰ تیر ۱۳۶۱ (-۳۲ سال) |
| آرامگاه | شیراز |
| لقب | همسر : نرگس خاتون (مهناز) دلیری |
| تابعیت |  ایرانی
|
| رسته نظامی | نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران |
| درجه | سرلشکر خلبان |
| فرماندهی | افسر خلبان شکاری و معاونت عملیات فرماندهی پایگاه سوم شکاری |
| جنگها | جنگ ایران و عراق |
سرلشکر خلبان عباس دوران (۱۳۲۹، شیراز - ۱۳۶۱، بغداد) از خلبانان نیروی هوایی ایران بود که در ماههای آغازین جنگ ایران و عراق نقشی اساسی ایفا کرد. سرلشکر خلبان عباس دوران در دو سال اول جنگ بیش از ۱۲۰ عملیات و پرواز برون مرزی داشت.
زندگی
عباس دوران در سال ۱۳۲۹ در شهر شیراز به دنیا آمد. دوران کودکی، نوجوانی و جوانی را در شیراز گذراند و پس از اخذ مدرک دیپلم در سال ۱۳۴۹ به خدمت سربازی رفت.
پس از پایان دورهٔ وظیفه، بهدلیل علاقه بهیادگیری فن خلبانی در سال ۱۳۵۱ وارد دانشکدهٔ خلبانی نیروی هوایی شد و پس از طی دورهٔ مقدماتی پرواز در ایران، برای ادامهٔ تحصیل و فراگیری دورهٔ تکمیلی خلبانی به آمریکا اعزام شد. وی با اخذ نشان و گواهینامه خلبانی به ایران بازگشت و با درجهٔ ستواندومی در پایگاه هوایی همدان مشغول بهخدمت شد.
همسر وی نرگس خاتون دلیرروی فرد است و در زمان آخرین عملیات، پسرش امیررضا، هشت ماه و نیم سن داشت.
جنگ
با شروع جنگ ایران و عراق، او در پست افسر خلبان شکاری و معاونت عملیات فرماندهی پایگاه سوم شکاری (که در آغاز جنگ به پایگاه شهید نوژه نامیده شده بود) مشغول خدمت بود و پس از مدتی، برای ادامه پروازهای جنگی به پایگاه ششم شکاری بوشهر منتقل شد.
دوران در تاریخ ۷ آذر ۱۳۵۹ و در جریان جنگ ایران و عراق، اسکله الامیه و البکر را غرق کرد و در عملیات فتحالمبین نیز بسیار موفق عمل کرد.
شهادت
سرلشکر دوران در سحرگاه 31 تیر ۱۳۶۱ بر فراز حریم هوایی بغداد بهپرواز درآمد و پالایشگاه الدوره در ضلع جنوبی بغداد را نشانه رفت. وی، تمامی بمبهای خود را بر روی پالایشگاه فرو ریخت، اما هواپیمایش در آسمان بغداد مورد اصابت موشکهای ضد هوایی قرار گرفت. در حالیکه کاظمیان، همراهش، با چتر نجات به بیرون پرید، وی با صرف نظر کردن از خروج اضطراری، هواپیمای فانتوم (اف۴) صدمهدیدهٔ خود را که در آتش میسوخت، با هدف ناامن جلوه دادن شهر بغداد، به هتل محل برگزاری هفتمین دوره اجلاس سران جنبش غیرمتعهدها کوبید و مانع از برگزاری این اجلاس در کشور عراق شد.
از پیکر وی، بیست سال بعد در سال ۱۳۸۱ تکهای از استخوان پا به ایران بازگشت که در ۱۰ مرداد ۱۳۸۱ خانواده وی آنرا در شیراز به خاک سپردند.
